Na een vlucht van 16 uur en 2 keer overstappen zijn we dan aangekomen in Brussel. Vanuit Banjul vlogen we naar Cap Skirring (Senegal), daarna naar Cassablanca voor onze laatste vlucht naar huis.

De reis was erg indrukwekkend en we hebben een fantastische maand gehad. Maar wat nog belangrijker is, de auto is erg goed terechtgekomen! De mensen waren zo ontzettend blij, geweldig om te zien. We willen iedereen bedanken die ons heeft geholpen om de ambulance naar Gambia te brengen en iedereen die ons heeft gesteund met berichtjes op deze website. Natuurlijk bedanken we met name de hoofdsponsoren die het mogelijk hebben gemaakt de auto goed en wel in Kerr Ardo af te leveren.

Nu begint het echte leven weer. Iedereen bedankt voor alles!

Kijk over een aantal dagen nog eens op de website voor de beste foto’s.

Vroeg op omdat ik (Bob) in een voortent van een ander team lag en de dauw op mijn gezicht drupte. Lekker ontbijt met vlees en rijst, couscous en melk. Daarna snel op weg naar twee projecten: Jammeh Kunda, het project van S.O.S. team met geld voor een school en daarna ons project: de ambulance voor Kerr-Ardo.

Ons onthaal was één groot feest. We werden begroet door een groep jonge fietsers (een fiets is een luxe in Gambia) die ons escorteerde naar de ontmoetingsplek in het dorp. Niet alleen de bewoners van het dorp waren aanwezig, ook afgevaardigden van het district en van alle omringende dorpen waren present.

Er werd eerst gezongen, want de Gambianen houden wel van een feestje. Drummers, zangeressen en dansers maakten er een mooie show van. Daarna was het tijd voor een toespraak van een afgevaardigde van de Jammeh Foundation of Peace, de dorpsoudste van Kerr-Ardo en een aantal vrouwen van het dorp. Vooral zij worden erg geholpen met de ambulance omdat er veel vrouwen bij de bevalling in moeilijkheden komen en dan snel naar het ziekenhuis moeten komen. We kregen mooie Afrikaanse kostuums aangemeten (WARM!!!) en ook Cor en Gaby kregen een mooi pakje (zie de foto’s).

Daarna was het tijd voor eten. We kregen een grote maaltijd met kip, aardappelen, tomaten en komkommer met Remia mayonaise… Een maaltijd die het dorp een klein fortuin kost. Tijdens het eten ben ik even naar buiten geglipt om wat dingen uit de delen die we van AH Ede Stadspoort hadden gekregen, maar dat was niet zo’n succes. Zodra de achterklep openging stormden tientallen kinderen en volwassenen de auto binnen en was de chaos compleet. Ik moest worden ontzet door de afgevaardigde van de Jammeh Foundation en werd vermanend toegesproken dat dit niet kon. Nadat de rust was wedergekeerd hebben een paar dorpsoudsten de groep toegesproken en toen konden de spullen ‘rustig’ worden uitgedeeld.

Net voor vertrek werd ik nog gekoppeld aan Fatou Ndow, de zangeres van de welkomstmuzikanten, met de mededeling dat ik haar een smsje moest sturen. Een uithuwelijking is er niets bij!

Al met al was het een erg leuke dag met ontzettend veel enthousiasme, blijdschap en dankbaarheid. Snel terug naar de veerpont om nog een biertje te pakken aan het strand.

Dag 21 Projecten bezoeken

De verschillende projecten worden een voor een bezocht en vandaag zijn we meegegaan met een aantal projecten. Als eerste stond op het programma het project van Dany en Kevin (team). Hun auto wordt geschonken aan een ziekenhuispost die dringend een ambulance zochten. Een leuk eerste project om te bezoeken met de nodige officiële woorden van verschillende instanties.

Toen we wilden vertrekken naar het middagprogramma bleken twee auto’s problemen te hebben. Bij de auto van Cor en Gaby bleek een draadje doorgebrand te zijn. Pim had het snel gerepareerd. Bij de auto van Jaap en Rutger liep een v-snaar tegen een kap aan. Een paar tie-wraps en de auto liep weer als een trein.

In de middag zijn we met een aantal groepen naar Kassagna gereden om daar de medische post te bekijken die moet worden opgebouwd. Er was weer een officieel ontvangst, maar helaas was er in de medische post niet veel te zien. Hopelijk zullen ze het geld daar goed gebruiken en kan het ziekenhuisje op een goede manier bijdragen aan de regio.

In de namiddag brachten we een bezoek aan het dichtbij gelegen schooltje. Voor dit project van Jens en Pieter-Jan wordt hun Land Rover geveild en het bedrag komt ten goede aan het faciliteren van onderwijs voor de hele regio. Ook hier kregen we een leuk ontvangst met certificaten voor de donateurs en veel feestelijkheden.

Daarna snel naar huis en na het eten naar bed.

Dag 22 Klaarmaken voor vertrek en gereedschap doneren

Vanochtend ging een grote groep auto’s op weg naar de North Bank (noordkant van Gambia) om een aantal projecten te bezoeken. De groep vertrok om 6 uur om op tijd bij het eerste project te zijn. Ons project staat voor dag 23 op het programma dus we besloten het rustig aan te doen en eerst een aantal andere zaken te regelen, zoals beltegoed kopen, de auto wassen en afspreken met Riders for Health. Riders is een stichting die in heel Gambia garages bouwt met twee doelen: plaatselijke jongeren opleiden tot automonteur en het onderhouden en eventueel repareren van alle plaatselijke ambulances in Gambia tegen minimale prijzen.
Er is net een garage gebouwd in Kerewan, dichtbij de plek waar onze ambulance naartoe gaat, maar er was nog geen gereedschap. Daarom hebben we alle reserveonderdelen, gereedschap en olie aan de organisatie gedoneerd. Hopelijk kunnen zij veel goede dingen doen met onze spullen.

Daarna was het tijd om te vertrekken. Eerst richting Banjul en daarna met de veerpont naar de andere kant van de rivier. Toen nog anderhalf uur rijden en een paar keer de weg vragen want onze overnachtingsplaats (Sale Gumalo) stond niet op de kaart. Gelukkig moesten een aantal soldaten onze kant op, dus in ruil voor een lift wezen ze ons de weg.

Aangekomen was de ceremonie voor de groepen in volle gang. Vier auto’s worden geveild voor drie dorpen die geen waterput hebben en dagelijks water moeten halen in Senegal. De dorpen waren daarom erg blij met onze komst en we werden dood gegooid met muziek, eten en voor de donerende teams mooie Afrikaanse outfits. Iedereen was moe, dus lekker vroeg naar bed.

Dag 17:

Kilometers gemaakt om op tijd bij de grens te zijn. Overnacht in een prachtig park.

Dag 18 Welcome, welcome, welcome

Vanmorgen om 08:00 vertrokken richting de grens (Karang) van Gambia, Bij de grens waren de mensen meteen erg vriendelijk. Veel vrouwen die geld willen wisselen voor een erg aantrekkelijke koers, wij hebben niets gewisseld aangezien ons geld op was Aan het begin van de middag zijn we aangekomen in het eerste dorpje (Njawarra) waar we erg uitbundig zijn ontvangen! Honderden mensen die klapten, zongen en ons toeschreeuwden: ‘welcome, welcome, welcome’ Erg overweldigend! De hele middag rondgehangen in het dorpje. We hebben een rondleiding gehad en hele families ontmoet. Erg indrukwekkend hoe de mensen er wonen. ’s Avonds een groots wrestling contest gezien. Veel kinderen die zich aan je klampten, ook veel (jonge) vrouwen.

Dag 19 De laatste dag

Vandaag voor de laatste keer vertrokken naar de volgende bestemming….. via Barra en de ferry naar finishplaats Lemon Creek Hotel in Bijilo. Het is hier SUPER! Zodra we aankwamen sprong iedereen in het zwembad en begon het grote feest, wie niet vrijwillig in het zwembad sprong werd er ingetrokken. Lekker een paar biertje gedronken en hamburgers gegeten. Nu net gedoucht. Bob slaapt en ik heb de was gedaan. Nu een paar dagen relaxen en genieten van Gambia. Morgen staat het officiële ontvangst gepland om 10:00 uur, daarna en de volgende dagen zullen verschillende projecten worden bezocht. Nu weer even verder feesten en genieten van de luxe. Daarna uitreiking van de certificaten.

Jullie horen van ons!

PS. De rotte appel inclusief vriendjes hebben zich bij de grens van Gambia van ons gescheiden. Prima! Weer een goede sfeer nu!

Gisteren ontwaakt op het dak van een hotel in Nouakchott. Voor het eerst geslapen in onze eigen tent.

‘s morgens een broodje gehaald aan de overkant en om 08:00 weggereden richting grensplaats Diama (Senegal). We hebben zo’n 220 km gereden via een route langs rijstvelden, meren, dorpjes en door een landelijk natuurreservaat vlak voor de grens. Bij de grens zouden we voor een paar tientjes een transit krijgen om via Lac Rose en Dakar naar Gambia te morgen rijden. Deze transit is nodig omdat auto’s ouder dan 5 jaar Senegal helemaal niet binnen mogen. We zouden dus flink worden gematst en zo gebeurt dit al jaren bij verschillende andere organisaties.
Helaas….. er blijkt een rotte appel binnen de groep te zijn die dacht opgelicht te worden en heeft de gouverneur gecontacteerd. Gevolg: alles moet nu via de officiële weg geregeld worden mogen niet via Lac Rose en Daker en moeten binnen 72 uur Senegal uit zijn. Erg jammer voor ons, maar ook erg lullig voor alle andere organisaties. Waarschijnlijk is het nu voor ALTIJD verpest en zal Senegal vanaf nu altijd binnen 72 uur, via de kortste weg verlaten moeten worden!

We zitten nu in een hotel in St. Louis, Hier zullen we 2 dagen moeten blijven om wel het feestelijke ontvangst in Gambia te kunnen meemaken. De rustdag in Banjul hebben we dus vandaag.

Vandaag uitgeslapen tot 12:00 uur in een kamer met airco (HEERLIJK) en daarna lekker aan het zwembad gelegen en NIKS gedaan.

Morgen richting the Gambia……

PS. voor diegene die het nog niet hebben gelezen op het sms-board Team 1004 (Dakar Blackies) zijn 12 oktober over de kop geslagen met hun auto. De auto is Total loss en de dames rijden verder mee met een ander team. De dames zelf hebben niets opgelopen.

klik hier voor het SMS-board waar teams hun ervaringen delen.

Lekker geslapen met zeegeluiden. Vandaag langs de kust opgereden, door de branding. Bij een te grote rots zijn we omgekeerd, 10 kilometer teruggereden en weer door de duinen terug naar de verharde weg.
Nu hebben we weer internet in hotel ‘Auberge Sahara’.
Zometeen een pizza eten bij de pizzeria aan de overkant van de straat. Zelfs dat is niet zonder gevaar hier in Maritanië. Morgen gaan we voor de laatste keer in konvooi naar van Senegal.

Een zelfde dag als gisteren. Weer erg mooi, verscillende dieren gezien, flamingo’s, dromedarissen etc. Ook een skelet van een walvis.
Zelf ook vastgezeten in dikke modder. Nationaal park Nouamgar doorgereden.
Om 4 uur aangekomen bij de kust. Wat was dat LEKKER! Nat van het zweet en dan zo mogen afkoelen. Vervolgens de auto klaar gezet om 5 meter van de branding heerlijk te gaan slapen.
Bob heeft nog nooit zo’n mooie verjaardag gehad. Op de buikgriep na.

Temperatuur overdag: 43 graden, ‘s avonds 20 graden

Problemen in de sahara:
overhitte motors
remmerij defect
lekke banden
dakdragers vallen eraf (en worden achter gelaten)
gebroken vering
etc etc

Heel wat kilometers afgelegd door de Sahara. Veel zandscheppen, stofhappen, vastzitten en losslepen. Actieve dag met een mooi eindpunt: Kamperen midden in de Sahara naast een grote zandduin. Alleen onze groep en de gendarmerie…. Snacht mochten we niet buiten de kring van autos komen i.v.m. veiligheid. Al Qiada blijkt nog steeds erg actief. Pim ging ‘s nachts even achter de duinen toiletteren. Meteen gendarmerie erop af met zaklampen en ak47′s. Na wat handen- en voetenwerk en gebrekkig frans kon ik mijn gang gaan. Na 5 minuten stond er wel weer een 4 meter van mij af om mij/de omgeving in de gaten te houden. Niet veel privacy, wel een veilig gevoel!

Vanmorgen om 06:00 vertrokken richting de grens van Mauritanië, na geslapen te hebben in een heel vies hotelkamertje. We hadden onder andere gezelschap van een generator en kakkerlakken.
Na wat praten bij de eerste stop bleken er haaien te zitten bij de kust waar wij hebben gezwommen. Jan moest er zelfs oor wegzwemmen. We hadden al wel een bordje gezien die we niet helemaal begrepen
Bij de grens in Marokko waren er meerdere check-points. De ene doorzocht de auto (met Marokkaanse slag), bij de tweede kregen we een stempel in ons paspoort, bij de derde werden de autopapieren bekeken. Vervolgens na de nodige uren wachten mochten we door de poort. Verschil van dag en nacht. Na de poort ging de asfaltweg over in een slecht pad van rotsen keien en zand. Links en rechts lagen mijnenvelden, autowrakken en veel, heel veel afval.
In Mauritanië weer een aantal uur bezig geweest, weer controle, paspoorten en autopapieren. Ook werd hier de autoverzekering geregeld voor Mauritanië. 10 euro voor 10 dagen.
Onderweg veel middelvingers van kinderen, de andere helft zwaaide vriendelijk. Vreemd. Om 17:00 waren we op de camping. Sterke vislucht en douchen boven de wc?!
Bob is ziek. Weinig gegeten, veel toiletten bezocht.

We hebben vanaf vandaag een aantal dagen geen internet. Momenteel staan we bijna voor de grens van Mauretanie, spannend dus. Het schijnt een aantal uur te kunnen duren.

Zodra we weer internet hebben laten we van ons horen. Voor nu, geen paniek!

Groetjes